TARİHİN UNUTMADIĞI SANDALYE: ADNAN MENDERES’İN İDAMINA GİDEN YOL!

17 Şubat 1959… Türk siyasal tarihinin hafızasına kazınmış o kara gün.

Londra’ya inişe hazırlanan bir Türk Hava Yolları uçağı düşer. Uçakta dönemin Başbakanı Adnan Menderes de vardır. 21 yolcudan 14’ü hayatını kaybeder, Menderes ise hayatta kalmayı başaran 7 kişiden biridir. Bu sadece bir kaza değildir; bir milletin hafızasında kapanmaz bir yaranın başlangıcıdır.

Türkiye’ye dönüşünde Sirkeci Garı’nda büyük bir kalabalık Menderes’i gözyaşları içinde karşılar. O anlar tarifsizdir… Ancak kalabalığın içinden bir adam bıçakla öne atılır. Yanında beş-altı yaşlarında bir çocuk vardır. Gözleri yaşlı, sesi titrek ama kararlıdır:

“Seni bize Allah bağışladı. İzin ver, oğlumu senin için Allah’a kurban edeyim!”

Menderes, bu sözlerin karşısında donakalır. Güvenlik güçleri araya girer ve çocuğu kurtarır. Ancak bu an, iz bırakarak belleklere kazınır.

Ve aradan sadece 18 ay geçer…

Tarih 17 Eylül 1961’i gösterdiğinde Adnan Menderes, idam sehpasına yürümektedir. Halkın oylarıyla seçilmiş bir başbakan, bir askeri darbenin hükmüyle darağacına gönderilir. Sandalye çekilir…

Ama işin en çarpıcı tarafı, o sandalyeyi çeken kişinin kim olduğudur.

İddiaya göre cellat, 1959’da oğlunu Menderes’e kurban etmek isteyen o adamdır: Üsküdarlı gece bekçisi Kara Kemal.

Bu hikâye bir trajediden fazlasıdır. Bir milletin vicdanında yankılanan sadakat, vefa, ihanet ve unutulmayan bir kırılma anıdır. Zira bu ülkede güç el değiştirdiğinde sadakat çoğu kez yerini ihanete bırakır. Sevgiler menfaate, bağlılıklar korkuya dönüşür. Rüzgâr nereden eserse, zayıf karakterler yönünü oraya çevirir.

Ne yazık ki, haklının değil güçlünün yanında saf tutmak, uzun süredir bir meziyet gibi sunulmaktadır.

Bugün övgüler dizenler, yarın linç korosunun en önünde yer alabiliyor. Düne kadar gölgende fotoğraf çektirenler, bugün o anılara çamur atmakta tereddüt etmiyor. Bu döngü sadece siyasetin değil, toplumun da çürümeye yüz tutmuş reflekslerinden biridir.

İşte bu yüzden mesele sadece bir siyasi liderin idamı değil; bir omurga meselesidir. İnsan kalabilme, dik durabilme, rüzgârda savrulmama meselesidir.

Adnan Menderes’i asanlar yalnızca bir başbakanı değil; halk iradesini, vicdanı, sadakati ve demokrasiyi astılar. Ama tarih, o sandalyeyi çekenleri unutmaz. Ve tarih, güçlü olana tapanların ibretlik dönüşlerini en acı örneklerle yazar.

Bugün de aynı sınavla karşı karşıyayız: Gücün değil hakkın yanında durmak, dalkavuklardan uzak durmak, “tırşıkçılar”dan medet ummadan dik durmak.

Çünkü haklının değil güçlünün yanında duranlar günü kurtarabilir, ama tarihe yenilirler.

24. DÖNEM MİLLETVEKİLİ CUMA İÇTEN – NAME HABER